دوست داشتن همیشه گفتن نیست بلکه نگاه است و سکوت...

ببخشید که خیلی وقته اپ نکردم اصلا حوصله ی نت اومدنو نداشتم در هر صورت ممنون که فراموشم نکردین و نظرای زیبا از خودتون برام هدیه اوردین ...دوستون دارم                           

موفق باشین و پیروز...

اگر تو را نبينيم‌ ، به هر جا كه رو كنيم

تاريكي است و تاريكي است تاريكي.

تو كه باشي رشته هاي نور مي ايند؛ تو كه

اجازه بدهي از تاريكي بيرونمان مي اورند. تو

كتابي فرو مي فرستي كه پيامبرانت ما را از

ظلمت به سمت روشني بيرون بياورند. تويي

كه دستور مي دهي مردم را به سوي نور هدايت

كنند.

اصلا خوش به حال ان هايي كه تو ، خود تو،

كارشان را به دست مي گيري و كمك مي كني تا

سوسوي نوري را كه از ابتداي آفرينش در وجودشان

گذاشته اي نگه دارند و خودت دستشان را مي گيري

تا از تاريكي ها بگذرند و روشنايي هاي وجودشان را

رشد دهند و به سر زمين نور وارد شوند.

دنیا زیبا ...دریا زیبا...

اگر مردم برایم گریه کنید.اشک بریزید و فغان کنید...به دنبال تابوتم بیایید ...و از ناکم.مردنم...

برای مردم بگویید...تا بدانم حداقل موقع مرگ کسی با من مهربان است...

اگر مردم آرزوهایم را بر درو دیواراین شهر سیاه که تمامی مردمانش از روی ریا با همدیگر معاشرت دارند بنویسید...تا بدانند چه بود آرمانهایم...و اینکه سرانجام به هیچ یک از آنها نرسیدم.

دنیا زیبا ...دریا زیبا...

نه!!!هرگز برایم گریه نکنید.فغان نکنید...نمیخواهم کسی به دنبال تابوتم بیاید...

تا همه بدانند مرا هیچ یارو غم خواری وجود ندارد...

خود شما بودید که تمام آرزو ها را بر دل من گذاشتید..و من با دلی سرشارازآرزوها و

هزاران امید سر بر زمین سرد و خاموش گذاشتم

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

وقتی که رفت من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی او تمام کرد من شروع کردم

وقتی او تمام شد من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگی کردن....مثل تنها مردن

نگه دگر بسوي من چه ميكني؟

  وداع

      ميروم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه ي خويش

بخدا ميبرم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه ي خويش

       ميبرم ، تا كه در ان نقطه ي دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه ي عشق

زينهمه خواهش بيجا و تباه

       ميبرم تا زتو دورش سازم

ز تو، اي جلوه ي اميد محال

ميبرم زنده به گورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

       ناله ميلرزد، مي رقصد اشك

اه، بگذار كه بگريزم من

از تو ، اي چشمه ي جوشان گناه

شايد ان به كه بپرهيزم من

       بخدا غنچه شادي بودم

دست عشق امد و از شاخم چيد

شعله ي اه شدم، صد افسوس

كه لبم باز بر ان لب نرسيد

       عاقبت بند سفر پايم بست

ميروم ، خنده به لب، خونين دل

ميروم، از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

                                                    فروغ فرخزاد